Lien: 'Kanker moet je leven niet blijven beïnvloeden'

Hoe laat je je leven niet bepalen door kanker? Elke maand schrijft een andere jonge lotgenoot het van zich af. Openhartig, zonder taboes uit de weg te gaan. Deze maand is Lien aan het woord: ‘Vier jaar na mijn diagnose doe ik wat ik wil. Ik heb soms iets meer tijd nodig dan leeftijdsgenoten die niet ziek zijn geweest. Et alors?'

Hoe kanker mijn leven vandaag beïnvloedt? Wel, ik ben oprecht blij dat ik lang heb moeten nadenken over het antwoord. Revalideren na de ziekte was een lange en zware tocht met veel vallen en opstaan. Maar na vier jaar beïnvloedt kanker mijn leven niet meer.

‘Fysiek opnieuw de oude worden was mijn grootste zorg na mijn behandeling. Voor ik ziek werd, sportte ik elke dag gemiddeld een uur. Ik dacht dat ik na mijn behandeling makkelijk de draad opnieuw zou kunnen oppikken, dat ik het revalidatieprogramma in het ziekenhuis niet nodig had. Dat de gemiddelde leeftijd van de deelnemers nogal hoog lag, sterkte die gedachte.

Praten over het verleden kon voor wie daar nood aan had, maar het moest niet. Wat voor mij echt een pluspunt was want ik was het beu om erover te babbelen.

Helaas liep ik al snel tegen de muur: blessures! Telkens wanneer ik – na een periode van rust - opnieuw begon te sporten, dook er een nieuw sportletsel op. Twee jaar lang duwde ik met al mijn kracht tegen die muur, probeerde erover te klauteren ... het leek wel de processie van Echternach: drie stappen vooruit en twee terug.

Hetzelfde doel voor ogen

Ik besloot uiteindelijk hulp in te schakelen en nam deel aan het revalidatieprogramma Revivo van het AZ Maria Middelares in Gent. Ik was er niet in behandeling geweest, maar kon toch instappen. Het programma is een combinatie van fysieke en mentale begeleiding. En zo kwam ik terecht bij een groep lotgenoten van alle leeftijden die samen trainden om 10 kilometer te lopen. We hadden allemaal hetzelfde doel voor ogen: niet bij de pakken blijven zitten en vooruit gaan! Praten over het verleden kon voor wie daar nood aan had, maar het moest niet. Wat voor mij echt een pluspunt was want ik was het beu om erover te babbelen.

Ons doel hebben we ondertussen samen behaald. Dat had ik vooraf nooit gedacht. Had je me bij het begin verteld dat ik acht maanden later een uur en twintig minuten aan één stuk zou lopen ... ik zou je zot verklaard hebben! (Ik kon bij het begin amper één minuut lopen.) Op den duur kreeg ik zo veel voldoening dat ik ook andere sporten van onder het stof haalde (squash, bootcamp, zwemmen, fietsen ...). Vandaag sport ik toch weer minstens een uur per dag, mits de nodige rustdagen natuurlijk.

Het grootste keerpunt in mijn revalidatie kwam er toen ik de juiste psychologische begeleiding vond. Dankzij die hulp durf ik vandaag te zeggen dat kanker mijn leven niet meer beïnvloedt. Het was een moeilijke zoektocht om iemand te vinden met de ervaring om (ex-)kankerpatiënten te begeleiden. Via Revivo ben ik bij de juiste psychologe terechtgekomen.

Geen eerlijke vergelijking

Het belangrijkste wat de psycholoog me geleerd heeft, is: ‘stop met jezelf te vergelijken, want het is geen eerlijke vergelijking’. In het begin bleef ik mezelf vergelijken met leeftijdsgenoten. Ik heb acht maanden moeten trainen om 10 kilometer te kunnen lopen terwijl het vriendinnen in acht weken lukte. Als ik uitging in het weekend, moest ik twee weken bekomen om helemaal uitgerust te zijn. Terwijl vrienden de dag nadien weer fris en monter op het werk stonden. Ondertussen weet ik dat ik soms gewoon wat meer tijd nodig heb en dat ik me daar niet voor hoef te verontschuldigen.

Ik kan het dus absoluut aanraden om je niet neer te leggen bij de situatie. Blijf terugduwen: het is de moeite waard. Zoek de juiste begeleiding: klikt het niet met de eerste persoon? Zoek dan verder. Kanker moet je leven niet blijven beïnvloeden. De weg is lang en hard, maar je kunt zelf kiezen welk pad je opgaat. En vooral: je hoeft het niet alleen te bewandelen.