‘Je raakt jezelf kwijt door de hormoontherapie’

De hormoontherapie die Santoecha (32) krijgt, heeft invloed op haar persoonlijkheid. Ze is niet meer de oude Santoecha en heeft onder andere last van stemmingswisselingen. Een feest is dat niet, maar Santoecha houdt vol. ‘Zodat ik op mijn 36ste kan zeggen dat ik er sterker ben uitgekomen.’

Hormonale borstkanker. Die diagnose kreeg Santoecha toen ze 26 was. ‘Dat betekende dat de tumor in mijn borst reageerde op mijn vrouwelijke hormonen. Na de chemokuren, een borstamputatie, een okseluitruiming en 25 bestralingen volgde daarom nog een hormoontherapie.

‘Ik wist meteen dat die hormoontherapie het zwaarst zou doorwegen. Dat klinkt misschien gek als je hoort wat ik daarvoor al allemaal had moeten doorstaan, maar dat heeft met de tijdspanne van de verschillende behandelingen te maken’, denkt Santoecha. ‘Van de chemokuren wist ik vooraf dat ze een half jaar zouden duren. Wat is nu een half jaar op een mensenleven? Zeker als je het vergelijkt met de tijdsduur van de hormoontherapie. Die werd eerst vastgelegd voor vijf jaar, maar werd daarna opgeschroefd tot tien jaar.’

Je kunt hormoontherapie vergelijken met het pellen van een ui. Langzaam, laag per laag, wordt je persoonlijkheid weggehaald.

Santoecha keek allesbehalve uit naar die periode. Ook al omdat ze op internet had opgezocht hoe andere vrouwen zich voelden bij de hormoontherapie. ‘Zij waren er niet heel blij mee. Dat bevestigde mijn vermoeden dat de hormoontherapie het moeilijkste onderdeel van het traject zou worden. Waardoor ik daar nog meer tegenop ging zien.’

Een nieuwe 'ik'

‘Mijn vermoedens bleken te kloppen’, weet Santoecha nu. ‘Daar zal ik heel eerlijk in zijn. Je hormonen zijn minuscule dingetjes, maar ze regelen zoveel in je lichaam. Daardoor raak je jezelf eigenlijk kwijt zodra je begint met de hormoontherapie. Daar heb ik het in het begin moeilijk mee gehad. Na de kankerdiagnose had ik al het gevoel dat mijn lichaam me had verraden en dat ik het nooit meer kon vertrouwen. Daarna kreeg ik ook nog te horen dat ik pas op mijn 36ste echt terug ‘normaal’ zou zijn. Net in de periode dat leeftijdsgenoten hun leven opbouwen. Ondertussen is dat gevoel weggesleten en besef ik dat dit mijn nieuwe leven is, mijn nieuwe ‘ik’ is. Daar hebben zowel ik als mijn omgeving even aan moeten wennen’.

Santoecha slaagt er daarom nu al beter in om de hormoontherapie en gevolgen ervan te relativeren. Al is dat nog niet altijd even eenvoudig. ‘Je kunt hormoontherapie vergelijken met het pellen van een ui. Langzaam, laag per laag, wordt je persoonlijkheid weggehaald. Dat heeft wel wat bijwerkingen. Je kunt bijvoorbeeld last krijgen van stemmingswisselingen. Ik ga soms van emotioneel naar stoïcijns en andersom. Anderen worden er bij momenten dan weer heel down van.'

Spelen met je leven

Toch houdt Santoecha de therapie vol. ‘Er zijn veel vrouwen die de hormoontherapie opgeven en ik begrijp hen volledig. Ik heb zelf ook al vaak overwogen om te stoppen met de medicatie. De therapie is namelijk echt geen feest, maar als ik ermee zou stoppen, zou dat voor mij aanvoelen alsof ik met mijn leven aan het spelen ben. Ik zou het mezelf ook nooit kunnen vergeven mocht de kanker daardoor terugkeren. Ik ben nu eenmaal een jonge vrouw en als ik mijn vrouwelijke hormonen niet onderdruk, bestaat de kans dat ik opnieuw ziek word. Dat risico wil ik niet lopen.’

Op momenten van twijfel probeert Santoecha zich daarom voor te houden dat ze de helft van de hormoontherapie al heeft gehad. Zodat ik op mijn 36ste kan zeggen: ik heb het allemaal doorstaan en ik ben er sterker uitgekomen. Ik ben van oorsprong een Rotterdamse en wij zeggen altijd: “sterker door strijd”, haha.’