'Ik hoop dat ik geluk heb'

'Voor nu ben ik niet bang. Ik ben bang voor later, voor de gevolgen die kanker op de rest van m'n leven zal hebben', schrijft Goedele (31). Ze wordt volop behandeld tegen borstkanker en schrijft daar regelmatig over. Voor zichzelf, voor haar omgeving. Want 'zodra de huisarts je doorverwijst naar de oncoloog, krijg je heel wat te verwerken: de onderzoeken, het wachten op de uitslag, de diagnose, de behandeling. Hoe krijg je dat voor jezelf op orde? Wat vertel je aan je omgeving? Hoe doe je dat?'

Leven is alles. Bewust, liefdevol, genietend, keihard leven. Dat wist ik al, nu besef ik het ook. Want ik heb kanker. En niet de soort die je op de cover van roze magazines ziet. Of toch, want ik houd van het positivisme van die campagnes en de moed van de lotgenoten die dit organiseren. En ik loop ook wel eens graag, al dan niet in een roze T-shirt. Maar nu niet, want ik heb kanker.

Mijn kanker is slim, speelt niet volgens de regels. Een kanker die verstoppertje speelt, mijn dokter wakker houdt en prof na prof laat zeggen 'maar dat kán niet'! De soort waardoor je beseft: ik ben een van die jonge vrouwen die dood kan gaan aan borstkanker. Hoe the fuck ben ik van jiepiejee-leren-verbouwen nu weer hier beland!?!?

Mijn soort kanker is venijnig, tot nu toe vooral op vlak van onzekerheid. Onzekerheid waardoor letterlijk alles 'misschien' wordt. Waardoor je wereldkampioen gsm-staren wordt. Waardoor je vér voorbij je wachten-capaciteit moet, en dan ineens gebeld wordt en het verdomd snel gaat. Waardoor je met momenten vergeet wie je bent. Want dat ben jij toch niet: die maximaal vier uur vooruit plant, die nu niet meer weet wat je twee seconden geleden dacht, die wacht en wacht en wacht. Alleen maar kan ondergaan. Proberen blijven bestaan.

Ik heb geleerd dat 'La Bamba' het enige nummer in m'n hele playlist is waarvan ik áltijd beter gezind word.

Goedele

Kanker, waardoor je slechtgezind wordt van gezonde oude mensen. En oude mensen die zagen wilt slaan, hard. Waardoor je nadenkt over hoe je er dan uit zou zien, als je je haar misschien moet afscheren. Hoe dat kleine meisje in je zich gaat voelen het moment dat de tondeuse ertegen gezet wordt. Waarvan je meest cynische kant boven komt als iemand zegt 'alles komt goed'. Waardoor je dingen doet waarvan je amper beseft dat het over jou gaat, dat dit jouw leven kan zijn. Waardoor je lacht met de raarste dingen, op de raarste momenten. Waarbij ze maar in je blijven prikken, tot je huilt van de pijn en toch stilletjes blijft liggen, omdat het anders nog erger wordt. En je weet dat ze nog lang niet klaar zijn met prikken ... Waardoor je leert dat 'la bamba' het enige nummer van je hele playlist is waarvan je áltijd beter gezind wordt, soms maar een héél klein beetje, maar altijd wel iets. Waardoor je de liefste, mooiste, warmste brieven, kaarten en knuffels krijgt. En de lieverds die er realistisch, intelligent en grappend mee om kunnen, die je zoveel kracht geven. Die licht zijn in deze donkere, floue tijden. Die je laten beseffen wat leven zo mooi, waardevol maakt. Hoe belachelijk heel veel meer je daar van wilt. In kwaliteit, in kwantiteit.

Kanker, waardoor je de angst en bezorgdheid ziet in de ogen van wie je graag ziet, en daar niks, maar dan ook niks zinnigs op kan zeggen. Waardoor je lotgenoten leert kennen, amazones, sterke vrouwen. Alleen maar stilletjes kan kijken naar hun waanzinnige moed en kracht, hun capaciteit om door te gaan, te leven met kanker. Samen huilen om zo veel verlies en pijn, samen lachen en leven leven leven. Nu en nu en nu.

Full size
Hoe the fuck ben ik van jiepiejee-leren-verbouwen nu weer hier beland!?!?

Mijn kanker. De soort die niemand, maar dan ook niemand die z'n leven nog aan het opbouwen is, zou mogen krijgen.

Voor nu ben ik niet bang. Nu kan hel worden, maar een hel waar ik door zal gaan. Ik ben bang voor later, voor de gevolgen die de kanker en behandelingen op de rest van m'n leven hebben. En meer nog voor een mogelijk herval. Want herval is vaak uitgezaaid, en van uitgezaaide borstkanker ga je dood, eerder snel.

Dus ik pak in: mijn - gekoesterde - roze boek, mijn ondertussen al veel te dikke kankerkaft, mijn eindeloze checklist, mijn gsm en laptop die me dicht bij jullie houden en ik ga naar het ziekenhuis, zit in het ziekenhuis. Door de mallemolen, van onderzoek naar onderzoek naar behandeling. Staar naar het plafond, lig braaf stil, luister goed en probeer zo goed mogelijk te doen, te beslissen voor een zo geweldig mogelijk leven. En ik hoop dat ik geluk heb. Nu en nu en nu, en later ook nog heel veel.

Kankercounteren.be

Deel je verhaal

Elk jaar krijgen ongeveer 500 Vlamingen tussen 17 en 30 jaar te horen dat ze kanker hebben. Ben je een van hen en wil je je verhaal (of een stukje ervan) graag delen? Mail het gerust naar jongeren@komoptegenkanker.be.