‘We hebben nooit iets verzwegen voor onze dochters’

Toen de dokters zes jaar geleden een kwaadaardige hersentumor ontdekten bij Jessy (36), was haar oudste dochter Emma vijf. Selène, haar jongste, was pas twee. ‘Door eerlijk te zijn en hen te betrekken, stellen we hen gerust.’

‘Ik kreeg mijn diagnose in 2010. Ik was net dertig geworden en voelde me al een tijdje niet lekker. Maar we moesten nog bijna elke nacht opstaan voor onze jongste dochter en ik had een drukke job. Ik was die mama die haar kindjes al om 7 uur afzette aan de crèche en vooropvang en ze pas als een van de laatste kwam halen. Toen een bloedonderzoek geen uitsluitsel bracht, dacht mijn huisarts dat ik gewoon last had van stress en slaaptekort. Tot die ochtend in december.’

Full size
Jessy: 'Vandaag houden de kankercellen zich rustig, maar niemand weet voor hoelang.'

‘Ik had net de kindjes afgezet en was op weg naar mijn werk, toen ik plots een epilepsieaanval kreeg in de auto. Gelukkig had het net gesneeuwd die dag, waardoor iedereen traag reed. Ik weet er allemaal niet zoveel meer van, alleen dat ik wakker werd in het ziekenhuis. Daar heeft de dokter me verteld dat ze een tumor in mijn hoofd hadden gevonden. Ze hebben me geopereerd, daarna volgden bestralingen. Vandaag houden de kankercellen zich rustig, maar niemand weet voor hoelang. De kanker zal vroeg of laat terugkomen. Ik zal nooit genezen.’

Knobbeltje

‘We zijn van in het begin heel eerlijk geweest tegen Emma en Selène. Dat er een knobbeltje in mijn hoofd zat dat eruit moest. Volwassenen vinden woorden als kanker beangstigend omdat we het associëren met verdriet en verlies, maar voor kinderen ligt dat anders. Door zaken te benoemen en uit te leggen, neem je angst weg. Daarbij vangen ze veel meer op dan je denkt. Zo gebruikte ik zelf in het begin nooit het woord ‘tumor’ tegen de meisjes. Maar ik werd aan de schoolpoort vaak aangesproken door mensen die vroegen hoe het met me ging. Emma moet flarden van die gesprekken gehoord hebben, want als we thuis kwamen zei ze ‘maar mama, waarom zeg je dat het een knobbeltje is? Het is een tumor!’.

In het begin was Emma wat angstig. Maar die fase ging voorbij.

Jessy

‘Ik heb mijn verdriet nooit weggestoken voor hen. Dat past bij onze manier van opvoeden: emoties kunnen en mogen. Ze weten ook wat er kan gebeuren als de kanker terugkomt. Niet dat we het daar elke dag over hebben, maar ze beseffen het wel. In het begin was Emma wat angstig. Hoorde ze bijvoorbeeld een ambulance, dan vroeg ze aan mijn man ‘oei, dat is toch niet voor mama?’. Maar die fase ging voorbij. Het feit dat we hen steeds betrekken, eerlijk zijn en niets verzwijgen, stelt hen gerust.’

‘We konden die eerste maanden ook rekenen op schitterende hulp van familie, vrienden en de school. Kwam Emma mij na de operatie bezoeken, dan vertelde ze enthousiast hoe ze elke dag een kaarsje brandden voor mij in haar klas. Hoewel ze de betekenis ervan nog niet volledig begreep, deed die aandacht haar wel deugd. En wanneer ik de maanden erna moe was van de bestralingen, nam mijn tweelingzus haar in het weekend mee op uitstap.’

Carnaval

‘Of het leven van mijn meisjes er anders uitziet dan dat van hun leeftijdsgenootjes? Over het algemeen niet, het zit in kleine dingen. Ze voelen het wanneer er een controle aankomt. Dan ben ik altijd wat prikkelbaar. En ze weten dat ik wat meer rust nodig heb dan andere mama’s. Het is hier wat stiller dan bij andere gezinnen. Zo geven ze wel nog eens een feestje, maar niet meer met acht of tien kinderen tegelijk. Laatst was het carnaval en dat is te druk voor mij. Maar dan gaan ze gewoon met hun papa, grootouders of een vriendin van mij.’

Full size
Jessy: 'We dromen luidop van een citytrip met ons drietjes.'

‘Ik heb door de ziekte meer nood aan structuur. Ik kan minder goed om met nieuwe dingen, waardoor ik alles heel goed voorbereid en organiseer. Emma en Selène vertrekken bijvoorbeeld maandag op kamp. Die valiezen pakken, dat is een ramp voor mij (lacht). Als de dingen niet lopen zoals ik heb gepland, dan kan ik echt panikeren of ambetant lopen.’

‘Maar er is ook een positieve kant. Zo ben ik veel meer aanwezig als mama dan voor mijn ziekte. Mijn goede momenten spendeer ik zo veel mogelijk met mijn dochters. Ik help hen met schoolwerk en ga mee naar hun pingpong- en korfbalwedstrijden. Dat waarderen ze echt. En ja, soms wordt het wat te veel. Tijdens mijn behandeling ging ik weleens bij mijn grootmoeder slapen omdat het thuis te druk werd en ik hoofdpijn had. Maar wanneer ik dan uitlegde dat het niet hun schuld was, konden ze dat wel plaatsen.’

Middagdutjes en dagdromen

‘Mijn dochters hebben er mij echt emotioneel doorgetrokken op de moeilijke momenten. Zo moest ik na de bestralingen altijd heel veel rusten. Maar ik kon niet goed ontspannen. Het hielp om samen te dutten met Selène, toen nog een peuter. Ze viel in slaap in mijn armen. Haar ademhaling bracht mij tot rust.’

‘Kinderen geven je echt een reden om te vechten. Het leven gaat door, je moet. Maar je wilt ook opnieuw aan de schoolpoort staan, opnieuw samen op reis. In de afgelopen zes jaar heb ik ook echt veel leuke dingen gedaan met mijn gezin. De mooiste momenten? In het weekend ’s morgens zingen en onnozel doen met mijn dochters in de badkamer.’

In de afgelopen zes jaar heb ik ook echt veel leuke dingen gedaan met mijn gezin.

Jessy

‘Ik fantaseer net als andere mama’s over later. Hoe zullen mijn dochters opgroeien? We dromen luidop van een citytrip met ons drietjes. Als ik zie hoeveel lotgenoten al hervallen zijn of er niet meer zijn, dan besef ik dat ik het misschien niet meer zal meemaken. Maar dat is eigenlijk voor iedereen zo. Niemand weet wat er morgen gaat gebeuren.’

Als je als ouder ziek wordt

Met kinderen praten over kanker

Wat als je als vader of moeder te horen krijgt dat je kanker hebt? Hoe vertel je het aan de kinderen? Hoe ga je om met hun emoties? Waar vind je hulp en steun? Op allesoverkanker.be vind je meer informatie, net als een paar tips en tricks.