‘Mijn job paste niet meer, dus school ik me om’

Oudere mensen wassen, aankleden, hun medicatie op tijd toedienen: zulke activiteiten stonden centraal in Doriens werkweek. Ze was aan de slag als zorgkundige in een rusthuis. Tot de epilepsieaanvallen die ze overhield aan een hersentumor, haar ook daar parten begonnen te spelen. ‘Ik school me nu om tot administratief bediende.’

‘De oudjes in het bejaardentehuis mis ik nog elke dag’, zegt Dorien. ‘Ik ben heel graag bezig met mensen. Maar werken in het rusthuis was onmogelijk geworden. Het laatste jaar deed ik alleen logistieke taken omdat het te gevaarlijk was om nog mensen te wassen. Wie weet wat er zou mislopen als ik een epilepsieaanval zou krijgen … .’

Dorien: 'Over een jaar hoop ik weer aan de slag te gaan.' Full size
Dorien: 'Over een jaar hoop ik weer aan de slag te gaan.'

Pijn in m’n onderrug

Het begon allemaal met pijn in haar onderrug. ‘Eerst dacht ik dat ik door m’n werk een hernia opgelopen had. Toen ik ook epilepsieaanvallen kreeg, heb ik een afspraak gemaakt bij de professor die me als kind behandeld had tegen een hersentumor.’

‘Bleek dat er een zenuw gekneld werd door uitzaaiingen die naar onder gezakt waren in mijn ruggengraat. Dus kreeg ik opnieuw radiotherapie: dit keer werden mijn rug en hoofd mee bestraald. In totaal was ik een jaar out. Op het einde werd ik kankervrij verklaard. Ik wou zo snel mogelijk weer aan de slag. Toen ik opnieuw ging werken, bleek echter niets nog hetzelfde.’

‘Om te beginnen mocht ik maar halftijds terugkomen, op een afdeling waar de bewoners een stuk zelfredzamer waren dan op de afdeling waar ik voordien gewerkt had. Bovendien had mijn werkgever schrik dat ik opnieuw epilepsie zou krijgen. Uiteindelijk sprak hij me daarop aan en mocht ik alleen nog logistieke taken verrichten: bedden opdekken en zo. Na een jaar vonden ze me niet meer geschikt om in een rusthuis te werken en werd ik ontslagen.’

De opleiding wordt elke dag leuker, maar ik mis m'n vorige job soms nog.

Dorien

Enige uitweg

‘Even wist ik me geen raad. Ik heb sinds mijn vijftiende een gezichtsbeperking: mijn linkeroog onderscheidt alleen nog licht en donker. Mijn rechteroog werkt nog voor 80%. Een andere job vinden is allerminst vanzelfsprekend voor mij. Een jobcoach van de brailleliga raadde me uiteindelijk een opleiding informatica aan. Zo kan ik administratief bediende of onthaalbediende worden. Het is de enige uitweg die ik nog heb.’

‘De opleiding wordt hoe langer hoe leuker. Ik begin er steeds meer over te weten. Zodra ik afgestudeerd ben, ga ik samen met m’n jobcoach op zoek naar een stageplaats. De brailleliga gaat voor mensen met een gezichtsbeperking eerst op prospectie: is het werk haalbaar, moet er iets aangepast worden? Dat stelt me gerust. En wie weet vloeit daar wel een vaste job uit voort.’

Meer weten over

Opnieuw aan de slag naar kanker

Wil jij ook opnieuw gaan werken? Of zoek je meer info over de rechten en plichten bij werkhervatting? Op allesoverkanker.be vind je meer informatie.