‘Ik vind mijn borsten zelfs mooier nu’

Zomer 2016. Het was een zalige tijd voor Eline (35). Zij en haar nieuwe vriend vierden hun eerste jaar samen, ze sportte, ging graag werken en keek uit naar het reisje met haar zoon en dochter. ‘Ik zat in de fleur van mijn leven.’ En toen was er dat knobbeltje.

‘Mijn mama had borstkanker gehad, net als haar zus. Sindsdien was ik altijd op mijn hoede. In oktober hadden we zelfs een afspraak om ons te laten testen op het erfelijkheidsgen (BRCA-1 en BRCA-2), maar de kanker was me voor.’

‘In juni voelde ik voor het eerst een knobbeltje. Ik deed wat ik moest doen: niet wachten, naar de huisdokter en foto’s laten nemen. Die bleken geruststellend. Een goedaardige cyste, werd me verteld. Maar de knobbel bleef groeien. Toen ik eind augustus toch een punctie liet uitvoeren, verwachtte ik nog steeds dat ik opnieuw gerustgesteld zou worden. Vijf dagen later zat ik bij de gynaecoloog.

Ik heb snel beslist dat ik positief zou blijven. Dat heeft me echt geholpen.

‘Ik heb slecht nieuws’, zei ze. ‘Het is een agressieve tumor.’ Er lag al een mapje klaar met mijn afspraken voor de komende dagen. Een botscan en foto’s van mijn longen om eventuele uitzaaiingen op te sporen en de week erop een poortkatheder te laten plaatsen. Ja maar, pruttelde ik tegen, ik moet werken maandag. Waarop de gynaecoloog zei: je zal het eerste jaar niet meer werken. Op zo’n moment zakt de grond weg onder je voeten.’

‘Datzelfde weekend was er een feestje van een collega. Een beachparty, met alles erop en eraan. Ik ben er naartoe gegaan. Mensen reageerden een beetje verrast. ‘Amai, je bent hier, zo straf.’ Maar waarom zou ik niet dansen? Ik voelde me nog goed. Ik heb snel beslist dat ik positief zou blijven. Ervan uitgaan dat het goed zou komen. Dat heeft me echt geholpen.’

Geen zittend gat

‘In de maanden die volgden, kreeg ik zestien keer chemo. Vier zware en twaalf lichtere. Daarna zouden nog preventief bestralingen volgen. In september liet ik mijn haar knippen. Meteen bros. Mijn lange, blonde paardenstaart in één knip weg, dat was even slikken. Mijn ouders hebben toen een mooie, dure pruik betaald voor mij. Niet dat ik me schaamde voor mijn kale hoofd, zeker niet, maar ik was niet klaar om zo over straat te lopen. Ik wou geen blikken vol medelijden. En voor die typische mutsjes voelde ik me nog te jong.’

‘De chemo was zwaar, daar ga ik niet om liegen. Ik ben bij momenten echt ziek geweest. Maar mijn vrienden en familie hebben me erdoor getrokken. Mijn ouders vingen de kindjes op wanneer nodig, mijn vriend was een grote steun en ook mijn ex hielp. Na een tijdje slaagde ik erin om opnieuw structuur in mijn dagen te brengen. Op de goede dagen zorgde ik voor mijn kindjes, deed ik boodschappen, ging ik zelfs opnieuw lopen. Dat bezig blijven was heel belangrijk voor mij. Ik heb geen zittend gat.’

Angelina Jolie-gen

‘Bijna gelijktijdig met de laatste chemo, kregen we het resultaat van het erfelijkheidsonderzoek. Mijn mama was dan wel geen drager van het zogenaamde ‘Angelina Jolie-gen’, maar ik wel. Het kwam van mijn vaders kant. Tachtig procent kans op borstkanker, zestig procent op eierstokkanker.’

Full size
Begin 2018 voerden ze de eerste reconstructie uit. Over zes maanden volgt de afwerking, of zoals mijn kinderen het zeggen: ‘dan komen de knopjes erop’ (lacht).’

‘Het feit dat ik mijn eierstokken zal moeten laten wegnemen en daardoor vroegtijdig in de menopauze zal belanden, vond ik een bittere pil om te slikken. En dat ik dat gen misschien zelf doorgegeven had aan mijn eigen kinderen, vind ik nog steeds zwaar om te dragen. Maar dat ik mijn beide borsten preventief zou laten verwijderen, dat vond ik eerlijk gezegd niet zo erg. Achteraf gezien ben er ik er zelfs blij om. Ik wil niet de hele tijd met de angst leven dat het misschien terugkomt.’

Bikini

‘Na mijn laatste bestraling hebben ze mijn ‘zieke’ borst weggenomen, maar op de verwijdering van de tweede borst en reconstructie moest ik nog even wachten. Als er nog chemo in je lichaam zit, kunnen wonden niet goed genezen. Ik heb de operatie zelfs bewust opgeschoven tot na de winter van 2017. Ik wou niet opnieuw thuis zitten tijdens die donkere dagen. In de tussentijd ben ik opnieuw gaan werken. Zo kon ik een periode afsluiten. Het ziek zijn was voorbij. De operaties die volgden, waren voor preventie en herstel, zo zag ik het.’

Ik heb twee zware jaren achter de rug. Eigenlijk merk ik dat nu pas.

‘Ik ben nooit geconfronteerd met een lijf zonder borsten. De dokters hadden een voorlopige prothese geplaatst. Begin 2018 voerden ze de eerste reconstructie uit met weefsel van mijn rug, in april heeft de plastisch chirurg mijn ‘gezonde’ borst weggenomen en gereconstrueerd. Twee zware operaties. Over zes maanden volgt de afwerking, of zoals mijn kinderen het zeggen: ‘dan komen de knopjes erop’ (lacht).’

‘Of ik anders of slechter in mijn vel zit? Nee, niet echt. In bikini zie je het verschil niet. Vlak na de operaties is het altijd even schrikken, maar die plastisch chirurgen weten wel wat ze doen. Het resultaat is mooi. Meer zelfs, ik vind mijn borsten mooier dan ervoor. Er zijn littekens natuurlijk, maar die neem ik erbij. En mijn vriend laat zich er niet door afschrikken.’

Naschok

‘Ik heb twee zware jaren achter de rug. Eigenlijk merk ik dat nu pas. Het eerste jaar vond ik het heel lastig om verplicht thuis te zitten. Maar nu neem ik de tijd om het allemaal te verwerken. Ik wandel veel, kook gezond, doe het rustig aan. Dat is ook nodig. Tijdens de behandelingen hou je je noodgedwongen sterk, maar achteraf volgt de naschok.’

‘Als ik mocht kiezen, had ik het natuurlijk liever niet meegemaakt. Het onbezorgd zijn is voorgoed weg. Maar toch heeft kanker me ook positieve dingen gebracht. Ik heb mijn vrienden leren kennen, vindt steun bij fijne mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en ik geniet. Ik geniet van de tijd met mijn vriend, mijn kinderen, nog veel meer dan vroeger.’